Od dłuższego czasu zajmuję się produkcją zaworów ze staliwa w formie płaszczowej, i mogę powiedzieć, że lokalizacja wady zwykle daje odpowiedź, zanim jeszcze otworzysz formę.
Kiedy porowatość pojawia się na przejściu od końcówki do korpusu, lub u nasady kołnierza, prawie nigdy nie jest to przypadkowy problem z gazem.
Jest to uwięziona kieszeń gazowa – miejsce, do którego dociera metal, zamyka róg, i uszczelnia gaz wewnątrz.
Artykuł ten jest analizą przypadku właśnie tej wady. Częścią jest zawór ze staliwa WCB wytwarzany w procesie formowania skorupowego, wylewano w temperaturze 1620°C.
Wada pojawia się w rogu, w którym występ styka się z korpusem zaworu – klasyczna narożna kieszeń gazowa i miejsce porywania gazu, i jedna z martwych stref najwyższego ryzyka w zaworach ze staliwa.
1. Wada i mechanizm
Część: Staliwo WCB zawór, proces formowania skorupowego.
Temperatura zalewania: 1620°C.
Lokalizacja wady: narożnik przejściowy pomiędzy uchwytem do podnoszenia a korpusem zaworu, i korzeń kołnierza.
Typ wady: uwięziona kieszeń gazowa / porywanie gazu w martwej strefie narożnej.
Mechanizm jest prosty, gdy wyobrazisz sobie przepływ.
Płynna stal płynie w stronę narożnika. Piasek muszlowy szybko się nagrzewa i zaczyna wydzielać gaz.
Jeśli gaz ten nie może wydostać się przez ścieżkę wentylacyjną formy, zanim stal dotrze i uszczelni narożnik, jest uwięzione.
Stal zamyka róg, gaz pozostaje na granicy faz, w rezultacie powstaje porowatość podpowierzchniowa lub powierzchniowa dokładnie w miejscu przejścia.
WCB wylewa się w wysokiej temperaturze. Ta wysoka temperatura przyspiesza rozkład żywicy fenolowej w piasku muszlowym, a stopień wytwarzania gazu jest wyższy niż w żeliwie.
Staliwo jest zatem bardziej podatne na uwięzione wybuchy gazu niż odlewy żeliwne o tej samej geometrii.
Kluczowym spostrzeżeniem jest to: narożnik to nie tylko element geometryczny. Jest to martwa strefa wentylacji. Gaz nie ma dokąd pójść, a metal dociera tam pierwszy.

2. Przyczyna Moduł pierwszy: Projekt wentylacji (Główny podejrzany)
Dla zaworu WCB pokazanego w tym przypadku, Projekt wentylacji jest pierwszą przyczyną, którą chciałbym zbadać.
Porowatość gazu koncentruje się w miejscu przejścia występu do korpusu, co sugeruje, że lokalna wnęka może nie mieć skutecznej drogi ucieczki gazu podczas napełniania.
Brak dedykowanego otworu wentylacyjnego w narożniku zaczepu
Jak pokazano na rysunku, zaznaczone na czerwono przejście z występem tworzy lokalną geometryczną martwą strefę. Jest brak dedykowanego korka odpowietrzającego lub rowka odpowietrzającego bezpośrednio połączonego z tym obszarem.
Chociaż na dużej powierzchni kołnierza zainstalowano kilka okrągłych korków odpowietrzających, sama korzeń występu nie ma dodatkowego odpowietrzenia.
Kiedy roztopiona stal dotrze do tego narożnika, może uszczelnić lokalną wnękę, zanim ucieknie gaz wytwarzany przez piasek pokryty żywicą.
Jest to częsty błąd przy projektowaniu formy zaworu: odpowietrzanie jest często organizowane zgodnie z wygodą oprzyrządowania, a nie rzeczywistymi miejscami gromadzenia się gazu.
Rozwiązaniem jest identyfikacja lokalnych stref wychwytywania gazów i zapewnienie w nich skutecznych dróg wentylacyjnych.
Ilość i położenie odpowietrznika nie odpowiadają wzorowi napełniania
Istniejące korki odpowietrzające są skupione na dolnej powierzchni dużego kołnierza, bez dodatkowego odpowietrzania w miejscu przejścia występów lub w innych potencjalnych punktach gromadzenia się gazu.
Jednakże, skuteczność odpowietrzania zależy nie tylko od liczby odpowietrzników, ale także od ich położenia względem kolejności napełniania roztopionej stali.
Jeśli stal dotrze do nasady występu, zanim nagromadzony gaz będzie mógł uciec, otwory wentylacyjne umieszczone w innym miejscu formy mogą przynieść niewielkie korzyści.
Dlatego, Rozmieszczenie otworów wentylacyjnych powinno opierać się na dwóch czynnikach:
- Miejsca gromadzenia się gazu: Narożniki, zaczep, Szefowie, i inne geometryczne martwe strefy.
- Kolejność napełniania: Obszary, w których gaz musi pozostać podłączony do drogi ucieczki, aż do zbliżenia się roztopionej stali.
Jest mało prawdopodobne, aby odpowietrzanie, które nie uwzględnia wzoru wypełnienia, skutecznie rozwiązało lokalną porowatość gazową.
Przekrój otworu wentylacyjnego jest zbyt mały lub ścieżka otworu wentylacyjnego jest przerwana
Nawet jeśli zastosowano korki lub rowki odpowietrzające, należy sprawdzić ich rzeczywistą zdolność rozładowania.
Jeżeli przekrój otworu wentylacyjnego jest za mały, może nie wypuszczać gazu wystarczająco szybko, aby obsłużyć objętość generowaną przez nagrzaną skorupę.
Podobnie, rowek odpowietrzający, który zatrzymuje się w połowie swojej ścieżki, może stworzyć ślepy korytarz, a nie skuteczny wylot.
Typowe problemy obejmują:
- Niewystarczająca szerokość lub głębokość rowka wentylacyjnego;
- Przerwane kanały wentylacyjne;
- Resztki piasku lub muszli blokujące wylot;
- Słabe połączenie pomiędzy wnęką a linią podziału;
- Nadmierny opór na drodze odpowietrzania.
Prawidłowo zaprojektowany otwór wentylacyjny musi zapewniać: ciągłe i niezakłócone przejście ze strefy gromadzenia się gazu na zewnątrz formy.
Do tego zaworu, Najpierw sprawdziłbym przejście końcówka-korzeń, sprawdzić istniejące odpowietrzniki kołnierzy, a następnie określ, czy wymagany jest dodatkowy lokalny korek odpowietrzający lub rowek odpowietrzający.
3. Przyczyna Moduł drugi: System bramkowania i sekwencja napełniania
Wentylacja jest konieczna, ale to nie wystarczy. Jeśli sekwencja napełniania uszczelnia odpowietrznik, zanim gaz będzie mógł uciec, nawet dobrze wentylowana pleśń zatrzyma gaz.
Sekwencja napełniania najpierw uszczelnia ścieżkę odpowietrzającą uchwytu
Przy obecnym układzie bramek, czoło przepływu stali dociera do nasady występu zanim reszta ubytku jest wypełniona.
Narożnik jest wcześnie uszczelniony, a gaz powstający później w wyniku rozkładu powłoki jest wychwytywany bez drogi wyjścia.
To jest punkt krytyczny. Odpowietrznik musi być otwarty w momencie wytwarzania gazu, nie tylko obecny w formie. Jeśli stal dotrze jako pierwsza do miejsca odpowietrzenia, nawiewnik jest funkcjonalnie zamknięty.
Lokalizacja wlotu i prędkość przepływu
Jeśli wkładka kieruje stal prosto na ucho, lub jeśli stal biegnie wzdłuż ściany i owija się wokół występu z dużą prędkością, następuje porywanie gazu.
Strumień zwija się w róg, a gaz jest wtapiany w metal, a nie wypychany przed niego.
Różnica między gładkim, progresywne wypełnienie i owinięcie, Wypełnienie zwijające się często stanowi różnicę między występem dźwiękowym a porowatym.
4. Przyczyna Moduł trzeci: Czynniki piasku muszlowego
W procesie formowania skorupowego, Głównym źródłem gazu powstającego podczas zalewania jest piasek pokryty żywicą.
Ilość wytwarzanego gazu i szybkość jego uwalniania bezpośrednio wpływają na obciążenie układu odpowietrzającego formy.
Jeśli wytwarzanie gazu przekracza lokalną wydajność odpowietrzania, bardziej prawdopodobne staje się uwięzienie gazu, szczególnie w geometrycznych martwych strefach, takich jak przejście zaczepu do korpusu.
Nadmierne wytwarzanie gazu z piasku muszlowego
Nadmierne wytwarzanie gazu może wynikać z nieodpowiedniego składu piasku lub niestabilnej kontroli materiału.
- Nadmierna zawartość żywicy: Zbyt duża ilość żywicy fenolowej zwiększa ilość gazu uwalnianego podczas rozkładu termicznego, gdy stopiona stal wchodzi do formy.
- Niestabilny stosunek piasku zregenerowanego: Zmiany proporcji piasku nowego i regenerowanego mogą mieć wpływ na zawartość żywicy w muszli, wydzielanie gazu, i ogólne zachowanie termiczne.
- Wysokie natychmiastowe uwalnianie gazu: W temperaturze zalewania około 1620°C, żywica szybko się rozkłada. Jeśli gaz jest uwalniany szybciej niż może uciec, lokalny system odpowietrzający może zostać przeciążony.
Czynniki te niekoniecznie powodują porowatość w całym odlewie.
Kiedy odpowietrzanie jest marginalne w określonym miejscu, takie jak korzeń występu, nadmierne wytwarzanie gazu może pogorszyć istniejący lokalny problem wychwytywania gazu.
Niewystarczające lub nadmierne utwardzanie powłoki
Utwardzanie powłoki musi być odpowiednio kontrolowane. Zarówno niedostateczne, jak i nadmierne utwardzanie może przyczynić się do powstania defektów związanych z gazem, choć poprzez różne mechanizmy.
- Niewystarczające utwardzanie: Niedostatecznie utwardzona skorupa może podczas zalewania ulegać intensywniejszemu rozkładowi termicznemu, uwalniając dużą objętość gazu i zwiększając ryzyko gromadzenia się gazu we wnęce formy.
- Nadmierne utwardzanie: Nadmierne utwardzanie może spowodować, że skorupa stanie się krucha i zwiększy ryzyko zrzucania piasku. Może także obniżyć skuteczność mikroporowatej struktury skorupy, ograniczające przepuszczalność gazów.
Kluczową kwestią jest równowaga pomiędzy wytrzymałością powłoki a przepuszczalnością gazu. Skorupa musi być wystarczająco utwardzona, aby zachować integralność podczas manipulacji i zalewania, ale jego konstrukcja musi także zachowywać odpowiednią przepuszczalność dla odprowadzania gazów.
W rogu zaczepu, gdzie droga wentylacji może być już ograniczona, każdy z tych warunków może zwiększyć prawdopodobieństwo uwięzienia gazu.
Nierówna grubość skorupy w narożniku występu
Przejście występu do korpusu jest geometrycznie złożonym obszarem, w którym podczas przygotowywania formy może gromadzić się piasek łupkowy. W rezultacie, lokalna grubość powłoki może być większa lub mniejsza niż grubość otaczających obszarów.
Nierówna grubość skorupy wpływa zarówno na ilość żywicy dostępnej do wytworzenia gazu, jak i na lokalną reakcję termiczną podczas zalewania.
Grubszy odcinek może zawierać więcej piasku powlekanego żywicą i dlatego po podgrzaniu uwalnia więcej gazu.
Różnice w grubości powłoki mogą również powodować różnice w zachowaniu podczas ogrzewania i uwalniania gazu, czyniąc lokalne warunki wentylacji mniej przewidywalnymi.
Z tego powodu, grubość skorupy powinna być w miarę jednolita wokół nasady występu i innych skomplikowanych przejść. Unikaj niepotrzebnego gromadzenia się piasku, upewniając się, że skorupa zachowuje wystarczającą wytrzymałość.
Do tego zaworu WCB, należy sprawdzić system piasku łupkowego pod kątem zawartości żywicy, stosunek piasku nowego do regenerowanego, konsystencja utwardzania, i lokalne zmiany grubości.
Jednakże, czynniki te należy ocenić wraz z projektem wentylacji: nadmierne wytwarzanie gazu może pogorszyć wadę, ale to samo w sobie nie wyjaśnia, dlaczego porowatość koncentruje się na przejściu od końcówki do korpusu.
5. Przyczyna Moduł czwarty: Parametry nalewania
Zawór WCB napełnia się w przybliżeniu 1620°C, która mieści się w normalnym zakresie temperatur odlewania staliwa WCB. Jednakże, prędkość nalewania, stabilność strumienia, i turbulencje nadal wymagają sprawdzenia.
Zbyt duża prędkość nalewania
Nadmierna prędkość zalewania może spowodować, że roztopiona stal zbyt szybko osiągnie przejście od występu do korpusu, uszczelnienie lokalnej drogi ucieczki gazu przed jego całkowitym usunięciem.
Gdy narożnik jest otoczony stopioną stalą, pozostały gaz zostaje uwięziony i tworzy lokalną porowatość gazową.
W produkcji staliwa, Wady gazu nie są koniecznie spowodowane niewystarczającą temperaturą zalewania. Równie ważnymi przyczynami mogą być nadmierna prędkość napełniania i przedwczesne zamknięcie dróg odpowietrzających.
Wylewanie przerywane lub burzliwe
Przerywany strumień metalu lub burzliwe odlewanie może wprowadzić powietrze do roztopionej stali i zakłócić wzór wypełnienia. Jest bardziej prawdopodobne, że tego typu defekt spowoduje powstanie rozproszonej porowatości gazowej, a nie pojedynczej, zlokalizowana kieszeń gazowa u nasady występu.
Utrzymanie ciągłości, stabilny strumień wylewania jest zatem niezbędny do ograniczenia napowietrzania formy i uzyskania spójnego wypełnienia formy.
Uwaga dotycząca temperatury zalewania
Wyższe temperatury zalewania przyspieszają rozkład termiczny żywicy fenolowej w formie skorupowej, potencjalnie zwiększając chwilową szybkość wytwarzania gazu. Jeśli wydajność odpowietrzania jest niewystarczająca, może to pogorszyć uwięzienie gazu.
Jednakże, 1620°C to normalna temperatura zalewania WCB, dlatego też temperatura nie powinna być w tym przypadku pierwszym regulowanym parametrem.
Należy nadać priorytet lokalnej sekwencji odpowietrzania i napełniania, następnie oceń prędkość zalewania i stabilność procesu. Korektę temperatury należy rozważać dopiero po sprawdzeniu tych czynników.
Zasadą jest, aby najpierw skorygować ewakuację gazu, a na końcu dostosować temperaturę zalewania.
6. Przyczyna Moduł piąty: Geometria narożnika
Przejście między występem a korpusem zaworu to: a przejście pod kątem prostym. Ostre narożniki to najskuteczniejsze pułapki gazowe w każdym odlewie.
Problem leży w aerodynamice, nie tylko geometryczne. Na ostrym zakręcie, przepływ gazu tworzy wir. Gaz krąży w rogu i tam pozostaje, zamiast przemieszczać się w stronę otworu wentylacyjnego.
Większy promień umożliwia płynny przepływ gazu w kierunku ścieżki wentylacyjnej, zamiast zatrzymywania go w krążącej kieszeni.
Jeśli oprzyrządowanie można modyfikować, zwiększenie promienia przejścia jest jednym z najbardziej niezawodnych rozwiązań długoterminowych.
7. Sekwencja działań naprawczych: Co należy zmienić w pierwszej kolejności?
Dla zaworu WCB pokazanego w tym przypadku, działania naprawcze powinny następować a podejście oparte na niskich kosztach, zaczynając od środków, które najprawdopodobniej wyeliminują lokalną porowatość gazu, a kończąc na bardziej rozbudowanych modyfikacjach procesu lub narzędzi.
Priorytet 1: Popraw lokalną wentylację
Jest to pierwszy i najskuteczniejszy środek do zbadania.
Dodaj korek odpowietrzający na nasadzie końcówki.
Zamontować mały korek odpowietrzający w najwyższym punkcie lub w martwej strefie ostatniej do napełnienia połączenia uchwytu z nadwoziem. Alternatywnie, wyciąć 0.2– 0,3 mm cienki rowek wentylacyjny od narożnika do linii podziału.
Celem jest zapewnienie bezpośredniej drogi ucieczki nagromadzonego gazu, zanim stopiona stal uszczelni narożnik.
Sprawdź istniejące otwory wentylacyjne na powierzchni kołnierza.
Sprawdź i wyczyść istniejące korki odpowietrzające, aby upewnić się, że nie są zablokowane przez piasek lub pozostałości muszli. Zablokowany otwór wentylacyjny nie zapewnia skutecznego odprowadzania gazu, niezależnie od jego pierwotnego projektu.
Priorytet 2: Zoptymalizuj sekwencję napełniania
Następnym krokiem jest zapobieganie przedwczesnemu zamknięciu odpowietrznika przez roztopioną stal.
Dostosuj położenie bramy.
Zmodyfikuj położenie wlotu lub kierunek przepływu metalu, tak aby obszar występów został wypełniony później, zapewniając więcej czasu na ucieczkę gazu ścieżką wentylacyjną.
Kontroluj prędkość nalewania.
Zmniejsz nadmierną prędkość nalewania i utrzymuj gładkość, stabilne wypełnienie minimalizujące turbulencje i porywanie gazu. Unikaj agresywnego nalewania.
Priorytet 3: Zoptymalizuj geometrię odlewu
Jeśli możliwe są modyfikacje narzędzi lub projektu produktu, zwiększyć promień przejścia (R) na styku uchwytu z korpusem.
Większy zaokrąglenie zmniejsza ostry narożnik wewnętrzny, poprawia lokalne warunki przepływu metalu, i minimalizuje możliwość gromadzenia się gazu w strefie przejściowej.
Priorytet 4: Kontroluj formułę piasku muszlowego
Jeśli regulacja odpowietrzania i napełniania jest niewystarczająca, przejrzyj system piasku powlekanego żywicą.
- Kontroluj zawartość żywicy: W przypadku nadmiernego wydzielania się gazu odpowiednio zmniejszyć dodatek żywicy.
Utrzymuj stałą proporcję piasku nowego do piasku zregenerowanego, unikanie niekontrolowanych zmian w źródłach piasku. - Stabilizuj utwardzanie powłoki: Utrzymuj stałe warunki utwardzania, aby zapewnić odpowiednią wytrzymałość powłoki, jednocześnie kontrolując wytwarzanie gazu.
Priorytet 5: Dostosuj temperaturę nalewania w ostateczności
Jeżeli badanie potwierdzi, że do wady przyczynia się nadmierne chwilowe wytwarzanie gazu, kontrolowaną próbę obniżenia temperatury zalewania o około 20°C, od 1620°C do 1600°C, można rozważyć.
Jednakże, unikać nadmiernego obniżenia temperatury, ponieważ może to spowodować zimne zamknięcia lub niepełne napełnienie.
Do tego zaworu WCB, zalecana kolejność to: lokalne odpowietrzanie → kolejność napełniania → geometria odlewu → formuła piasku łupkowego → temperatura zalewania.
Nadaj priorytet modyfikacji odpowietrzania przed wprowadzeniem bardziej rozległych zmian w procesie.
8. Rozróżnienie dwóch typów porowatości
Prawidłowe określenie rodzaju porowatości jest istotne, ponieważ Uwięziony gaz wnękowy i porowatość gazu związana z piaskiem łupkowym mają różne przyczyny i wymagają różnych działań naprawczych.
Uwięziony gaz w jamie ustnej (Najprawdopodobniej w tym przypadku)
Typowe cechy obejmują:
- Skoncentrowane w określonym miejscu geometrycznym, takie jak korzeń występu, narożnik, lub przejście kołnierzowe.
- Pojawia się jako pojedyncza lub zlokalizowana porowatość gazowa, a nie defekty rozproszone w całym odlewie.
- Wykazuje zauważalną poprawę po dodaniu lub ulepszeniu lokalnego odpowietrzania.
Ten typ jest przede wszystkim związany z niewystarczającym miejscowym odpowietrzeniem lub przedwczesnym zamknięciem drogi ucieczki gazu podczas napełniania. Na pierwszych działaniach naprawczych należy się skupić projekt odpowietrzania i kolejność napełniania.
Porowatość podpowierzchniowa związana z piaskiem muszlowym
Typowe cechy obejmują:
- Porowatość gazowa rozproszona w wielu obszarach odlewu.
- Wady pojawiające się zarówno na powierzchni, jak i pod powierzchnią.
- Silny związek z nadmiernym wytwarzaniem gazu żywicznego lub niestabilnymi warunkami piasku muszlowego.
Ten typ wymaga zbadania i dostosowania składu piasku muszlowego, szczególnie zawartość żywicy i wytwarzanie gazu, zamiast polegać wyłącznie na dodatkowych lokalnych otworach wentylacyjnych.
Praktyczne rozróżnienie jest proste: jeśli porowatość pojawia się wielokrotnie w jednej geometrycznej martwej strefie, najpierw zbadaj uwięziony gaz w jamie ustnej. Jeśli defekty są rozłożone w całym odlewie, zbadaj system piasku muszlowego.
W tym przypadku dla zaworu WCB, zlokalizowana porowatość na przejściu od występu do korpusu silniej wskazuje na a problem z lokalnym odpowietrzeniem i sekwencją napełniania.
9. Ostateczny wniosek dotyczący produkcji zaworów ze staliwa w formie skorupowej
Zawór ze staliwa WCB pokazany w tym przypadku jest typowym przykładem Zlokalizowaną porowatość gazu należy diagnozować na podstawie lokalizacji defektów i zachowania się wypełniacza, a nie wyłącznie na podstawie temperatury zalewania.
Około godz 1620°C, roztopiona stal powoduje znaczne obciążenie termiczne powłoki pokrytej żywicą. Powłoka szybko wytwarza gaz.
Jeśli przejście od zaczepu do nadwozia nie zapewnia skutecznej drogi ucieczki, postępująca stal może uszczelnić narożnik i uwięzić gaz.
Najbardziej prawdopodobny łańcuch procesów to:
Piasek pokryty żywicą wytwarza gaz → lokalne odpowietrzenie jest niewystarczające → stopiona stal dociera do przejścia ucha → droga ucieczki zostaje zamknięta → gaz zostaje uwięziony → tworzy się lokalna porowatość gazu.
W przypadku tego typu wady zaworu WCB, praktyczna sekwencja korekcji to:
- Dodaj lub ulepsz lokalną wentylację na połączeniu końcówki z korpusem.
- Sprawdź, czy istniejące otwory wentylacyjne są faktycznie otwarte i skuteczne.
- Przejrzyj system wlewowy i sekwencję napełniania.
- Zmniejsz nadmierną prędkość napełniania i turbulencje.
- Ustabilizować układ piasku muszlowego i żywicy, jeśli defekty gazowe są szeroko rozpowszechnione.
- Popraw ostre przejścia geometryczne tam, gdzie pozwala na to projekt.
- Dostosuj temperaturę zalewania dopiero po zbadaniu głównych przyczyn.
Najważniejsza zasada jest prosta:
Zlokalizowana porowatość gazu wymaga zlokalizowanej diagnostyki procesu.
Dla zawory ze staliwa w formie płaszczowej, na szczególną uwagę zasługują trzy lokalizacje zaczep, Szefowie, i przejścia kołnierz-korpus.
Kiedy w tych obszarach wielokrotnie powstają defekty gazowe, pierwsze pytanie nie powinno brzmieć „Czy temperatura zalewania jest niewłaściwa??” ale raczej:
„Gdzie ma uciekać gaz, i co powoduje, że roztopiona stal zamyka tę ścieżkę?”
To pytanie zwykle prowadzi znacznie szybciej do prawdziwej przyczyny i właściwych działań naprawczych.



